Anne rahmine yerleşmiş bebeğin organ gelişimi belli bir düzeye geldiğinde yapılması gereken ve olası yapısal anormallikleri detaylı şekilde ortaya çıkaran ultrason incelemesidir. İdeal olarak organ gelişiminin büyük kısmının tamamlandığı 18-23 arasındaki gebelik haftalarında yapılması önerilir. Son yıllarda gebeliğin çok daha erken dönemlerinde bu ayrıntılı taramanın yapılmasını öneren yaklaşımlar da mevcuttur. 24. gebelik haftası sonrasında da ayrıntılı inceleme yapılabilmesine rağmen, iki temel problem mevcuttur; birincisi bebek büyüdükçe ayrıntılı inceleme yapmak bazı sebeplerden güçleşmektedir (bebeğin etrafındaki suyun görece azalması, bebeğin kemiklerinin gelişerek gölge oluşturması, bebeğin büyüyerek sıkışması gibi). İkincisi ve daha önemlisi anne rahminde 24. haftaya gelmiş bir bebek teorik olarak anne karnı dışında yaşayabilir/yaşatılabilir durumdadır ve herhangi bir ciddi problemi (yaşamla bağdaşmayan anormallikler gibi) bu seviyeden önce saptamak isteriz.

Detaylı ultrason sonucunda herhangi bir anormallik saptandıysa bu durum detaylı olarak raporlandırılır ve gebeliğin nasıl devam edeceğine karar verilir. Bazen de manyetik rezonans (MR) inceleme gibi yardımcı yöntemlere başvurulabilir. Özellikle yaşamla bağdaşmayan bazı anormalliklerin varlığında gebelik sonlandırılması önerilebilir.